Αρχική > Ταινίες > a Movie to see : The Hunt (eng ver too)

a Movie to see : The Hunt (eng ver too)


 

– Κριτική από το Cine.gr:

Το «Κυνήγι» είναι ένα έντονο ψυχολογικό θρίλερ που κατά κύριο λόγο στοχεύει σ` έναν διάλογο με το υποσυνείδητο του θεατή. Ο δημιουργός ξεκινά την ταινία του παρουσιάζοντας μονάχα τα βασικά στοιχεία της προ-σκανδάλου ζωής του ήρωα και του κοινωνικού του περίγυρου. Μπορεί να μη δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου χαρακτήρα, τα στοιχεία όμως που παρουσιάζονται στην αρχή, αρκούν για να πείσουν για την αθωότητα του.

Ο Thomas Vinterberg σ` αυτή του την ταινία έχει επιλέξει ν` ασχοληθεί με τη ψυχολογία του όχλου, τον τρόπο δημιουργίας της, τη δύναμη που μπορεί ν` αποκτήσει, αλλά και την καταστροφική αλλαγή που μπορεί να φέρει στις ζωές των ανθρώπων. Με τον υπάρχοντα, δε, κοινωνικο-πολιτικό μαρασμό που συναντούμε σε παγκόσμια κλίμακα, οι επιλογές του Vinterbergνα εντάξει το μοτίβο αυτό σε κάποια κοινωνική κατάσταση, σίγουρα δεν είναι περιορισμένες. Με λίγα λόγια, θα μπορούσε να έχει διαλέξει ένα θέμα που θα του επέτρεπε να δείξει απλώς, όσα θέλει να πει. Εκείνος, όμως, επιλέγει να ασχοληθεί μ` ένα ιδιαίτερα λεπτό ζήτημα της σημερινής κοινωνίας κι ωθεί, κατ` αυτόν τον τρόπο, τον θεατή να λάβει θέση στο δράμα, όχι να παρακολουθήσει και ν` αναπαράγει. Όταν στο προσκήνιο μπαίνει η σεξουαλική παρενόχληση ενός ανηλίκου, κανείς δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους γονείς για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την κατάσταση και κανείς δεν είναι σε θέση να πει ότι ο ίδιος δεν θ` αντιδρούσε έτσι… γιατί, πολύ απλά, κανείς δεν θ` άφηνε το παιδί του απροστάτευτο σ` έναν πιθανό κίνδυνο.

Με αυτόν τον απλό, αλλά ταυτόχρονα ευφυέστατο τρόπο, ο Vinterberg καταφέρνει να εξασφαλίσει την ενεργή παρουσία του κοινού στη νέα του ταινία και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο πετυχαίνει να βάλει τον θεατή σε μια θέση θηράματος, καθώς τον αποδυναμώνει, αφαιρώντας του το όποιο δικαίωμα απόδοσης ευθυνών. Σαφέστατα και δεν μπορεί κάποιος να κατηγορήσει τον Lucas (Mads Mikkelsen) που ήταν ευγενικός με την κόρη του καλύτερού του φίλου και κανείς δεν έχει το δικαίωμα ν` αποδώσει ευθύνες σ` ένα παιδί για ένα αθώο ψέμα που προέκυψε από μια τυχαία στιγμή θυμού, τη ζωηρή φαντασία του και μια παράξενη εικόνα που είχε αντικρίσει πρόσφατα. Σιγά-σιγά, μπροστά στα μάτια του θεατή, ο σκηνοθέτης θα ξεκινήσει να εμφανίζει την αμφιβολία. Η αμφιβολία, όταν θα εκληφθεί ως ορθή από κάποια αρχή, η οποία δεν διευκρινίζεται αν είναι κάποιος πεπειραμένος αστυνομικός ή ψυχολόγος, θα μετατραπεί σε βεβαιότητα και στη συνέχεια η βεβαιότητα δεν θ` αργήσει να προετοιμάσει το έδαφος για την επερχόμενη κοινωνική καταδίκη του ήρωα.

Το πιο ευφυές στοιχείο όμως που συναντάμε στο φιλμ, είναι ο τρόπος με τον οποίο ο σκηνοθέτης παρουσιάζει τη λανθασμένη λειτουργία της υπερπληροφόρησης της σημερινής κοινωνίας. Οι κατηγορίες σε βάρος του ήρωα αρχίζουν να πληθαίνουν, όταν οι γονείς μεταφέροντας την κατηγορία από στόμα σε στόμα, πείθουν τα παιδιά τους ότι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά και πείθουν ακόμα και τη μικρή Klara (Annika Wedderkopp) που λέει και ξαναλέει ότι είπε ψέματα, ότι δεν θυμάται καλά. Τότε είναι που ο θεατής μένει να παρακολουθεί με γυμνή ψυχή το έργο κι αναρωτιέται πόσο εύκολα μπορεί να εισχωρήσει το κακό σε μια νεαρή, ανολοκλήρωτη ακόμα, προσωπικότητα. Το ψυχικό σθένος που επιδεικνύει ο πρωταγωνιστής και η πίστη των δυο ανθρώπων του οικογενειακού και φιλικού του κύκλου που επιμένουν για την αθωότητά του, εξωθούν την κοινωνία ν` αγγίξει τα όριά της και συντελούν στην ανάδειξη των στοιχείων βίας και κοινωνικού αποκλεισμού που μπορεί να φέρει μια τέτοια κατάσταση, όταν έχει την υποστήριξη μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας. Αξίζει τον κόπο να παρατηρήσουμε ότι όλοι οι χαρακτήρες που ανήκουν στον στενό κύκλο του ήρωα, τον αντιμετωπίζουν αρχικά ως εν δυνάμει ένοχο, αλλά με το που θα επέμβει κάποιος τρίτος, πείθονται για την ενοχή του.

Με την δημιουργία εικόνων, μέσω μιας πανέμορφης φωτογραφίας και των ήχων που τη συνοδεύουν, την εξαίσια μουσική επένδυση, τις καθηλωτικές ερμηνείες, τους συμβολισμούς και την πίστη στον άνθρωπο, ο Thomas Vinterberg παρουσιάζει ένα υπέροχο θρίλερ που είναι αδύνατον ν` αφήσει κάποιον αδιάφορο. Προτείνεται σε όλους τους σινεφίλ, αλλά και σ` όσους αρέσκονται να φλερτάρουν με την ανθρώπινη ψυχολογία.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

‘The Hunt’ is a truly accomplished film, its simple premise and themes are executed perfectly. The film is hugely engrossing and completely and utterly infuriating, which is a testament to the merits of its acting, direction, script and hyper-realism.

The film follows Lucas (Mads Mikkelsen), a lonely primary school teacher who relishes his job and is popular with both the children and the local community. Just as he meets Nadja (Alexandra Rapaport) and begins a relationship with her, his relationship with another woman, 5-year-old Klara (Annika Wedderkopp), lands him in immeasurable trouble. What happens is a completely innocuous misunderstanding, but the community, the ‘adults’ who are supposed to be rational and fair, turn into a lynch mob.

The film is about the danger of mass-hysteria, ignorance and subsequently the frightening power of numbers. It teaches the importance of measure and consideration; it’s a much needed anecdote to the sensational vilification the trashy media feeds to the masses.

It’s the reckless, amoral tabloids that partly brainwash and empower the dangerously ignorant lynch-mobs that arise whenever someone screams ‘paedophile!’ or ‘woman beater!’ These lynch-mobs are normally comprised of pugnacious, dreadful people who enjoy violence and drama rather than actually care about their cause.

The film is intelligently and thoughtfully written. The girl is by no means vindictive; as much as you want to vent your anger, she’s clearly far too young to understand what is happening. It’s the ‘adults’ who display their stupidity, their total lack of reasoning and fairness left me indignant for the entirety of the running time and subsequently the whole evening – the film really works.

There is a palpable sense of danger throughout the film, you genuinely fear for Lucas’ life; seldom have I empathised with a character so dearly. Who would’ve thought a Danish Art House film could be so thoroughly gripping?

‘The Hunt’ is a thought provoking, tactful and important film that should be seen by as many people as possible. It’s one of the best films of 2012.

Κατηγορίες:Ταινίες
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: