Αρχική > Ταινίες > Movie : The Fountain

Movie : The Fountain


 Για τους λάτρεις των παζλ

16ος αιώνας. Ο ισπανός κονκισταδόρ Τόμας Κρέο, ταξιδεύει στην αφιλόξενη ζούγκλα της Λατινικής Αμερικής, αναζητώντας το βότανο της αιώνιας ζωής για να το προσφέρει στην αγαπημένη του βασίλισσα Ιζαμπέλα. 21ος αιώνας. Ο αναγνωρισμένος γιατρός Τόμι Κρέο, πασχίζει μέσω των επιστημονικών μελετών, να εντοπίσει το γιατρικό του καρκίνου, παρακινούμενος από το προσωπικό του δράμα, αφού η λατρεμένη γυναίκα του, Ίζι, κτυπημένη από την νόσο, ζει τις τελευταίες της ημέρες. 26ος αιώνας. Ο Τομ, ένας μοναχικός αστροναύτης ταξιδεύει στα βάθη του διαστήματος, ψάχνοντας εκείνο το συστατικό που διατηρεί την έννοια της ζωής αναλλοίωτη στον χρόνο.

Οι εμπειρότεροι το γνωρίζουν καλά. Μικρό μόνο μέρος από όσα προαναφέρονται παραπάνω στην τυπική εισαγωγική σύνοψη, αποτελούν κομμάτι της πραγματικότητας της ταινίας, είναι περιστατικά που συμβαίνουν αυτή την στιγμή. Και αυτό διότι έχουμε να κάνουμε με την δημιουργική απόπειρα ενός λατρεμένου από το ευρύ κοινό σκηνοθέτη, τουDarren Aronofsky, την πρώτη μετά από μια εξαετία αποχής, κατόπιν του συγκλονιστικού Requiem For A Dream. Αυτό το γεγονός συνιστά από μόνο του λόγο να αντιληφθεί ο θεατής πως όσα παρακολουθεί αποτελούν μερικά διάσπαρτα κομμάτια ενός παζλ, που δεν πρέπει να προσπαθήσει από το πρώτο δευτερόλεπτο να λύσει, γιατί ο ίδιος θα βγει χαμένος, εφόσον στην ολοκλήρωση του έργου, τα πάντα προσφέρονται απλόχερα επεξηγημένα από τον σκηνοθέτη.

Η ταινία είναι ένας ύμνος στην αγάπη για την ζωή. Την ύπαρξη όμως όχι όπως περιορίζεται μέσα σε ένα σώμα που έχει συγκεκριμένη χρονική διάρκεια, αλλά στην παρουσία του πνεύματος σαν εκείνο το μοναδικό συστατικό στον κόσμο μας που έχει την δυνατότητα να ταξιδεύει μέσα στους αιώνες. Ποιος καλύτερος να μας απεικονίσει στο πανί μια ιστορία γύρω από την ψυχική και ηθική υπόσταση της ανθρώπινης οντότητας, από τον Darren Aronofsky, αφού πρόκειται για έναν δημιουργό που το συγκεκριμένο ζήτημα τον απασχολεί από τις πρώτες κιόλας ημέρες της καριέρας του.

Για πρώτη φορά μάλιστα συνεργάζεται με την αγαπημένη του σύζυγο Rachel Weisz, η οποία διανύει πιθανότατα την καλύτερη στιγμή της καριέρας της, όντας άρτι βραβευμένη με Όσκαρ για τον Επίμονο Κηπουρό αλλά και λόγω του πελαργού που προσφάτως της κτύπησε την πόρτα. Δυστυχώς για εκείνη όμως, ο αβανταδόρικος ρόλος της ιστορίας δεν ανήκει σε αυτήν (είτε σαν ίζι, είτε σαν Ιζαμπέλα) αλλά στονHugh Jackman, που για πρώτη φορά εδώ και έξι χρόνια μετά το ξεπέταγμα του στο προσκήνιο ως ο Γούλβεριν των X-Men, κρατά έναν ρόλο υψηλών απαιτήσεων. Και πραγματικά ο γεροδεμένος αυστραλός ξεδιπλώνει ένα μέρος των δυνατοτήτων του που δεν μας είχε ξαναδείξει. Ειδικά σε εκείνο το κομμάτι που αφορά τον χαμό της αγαπημένης του από την αρρώστια, που δεν επισκιάζεται από τα CGI και τις κλαγγές των όπλων, είναι σπαρακτικός.

Κάνοντας αναφορά στο animation θα πρέπει να ομολογήσω πως ο Aronofsky το χρησιμοποιεί πάρα πολύ στην ματιά του, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που είναι πιθανόν να κουράσει το άμαθο μάτι. Απουσιάζουν επίσης τα κοφτά πλάνα, προϊόν αφοπλιστικού μοντάζ, που είχαμε θαυμάσει στο Requiem – ενώ αντίθετα υπάρχει και μάλιστα σε ευρύτερη μορφή η καθηλωτική μουσική επένδυση από τον Clint Mansell – που δίχως να σημαίνει κάτι το υποτιμητικό για την ποιότητα του Fountain, των ακόλουθων του ή την όποια αξία του Aronofsky, προβλέπω πως θα μείνει για πολλά χρόνια ακόμη η κορωνίδα των φιλμικών επιτευγμάτων του καναδού.

«TheFountain» is a story tackling three different time periods. Tomas (Hugh Jackman) is a 16th century Conquistador on a bloody hunt though a hidden Mayan temple to retrieve sap from the mythical Tree of Life for his queen (Rachel Weisz), who is desperate for immortality. In 2005, Tom (Jackman) is a doctor frenetically searching for the cure to cancer to save the life of his wife Izzi (Weisz), who is in the final throes of her battle with death. Five hundred years later, Tom travels through space on a quest to reach the place of tranquility that Izzi spoke fondly of, using the Tree as a device to get him to the answers he needs to rest his weary mind….

In performances that can only be described as exquisite, Jackman and Weisz assist their director in opening up this knotty story through their soulful and romantic interpretations of desperation and peace. Essentially playing one lost soul, Jackman foams with remarkable anguish as he performs three separate interpretations of duty, handing in career-defining work. Weisz is the face of love in «The Fountain,» lending the film a flowering emotional core of the film.

The Fountain» is masterful on so many unique levels, presenting a demanding filmgoing experience that should elicit a grand sense of awe on an emotional and spiritual level unlike anything you’ve seen this year.

Aronofsky has out done himself again….

 

Κατηγορίες:Ταινίες
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: