Αρχική > Ταινίες > Passion – 2012

Passion – 2012

Μαρτίου 27, 2013 Σχολιάστε Go to comments

 

Μια ιστορία ενός αγώνα δύναμης και εξουσίας μεταξύ δύο γυναικών στον αδυσώπητο κόσμο των επιχειρήσεων. Η Christine διαθέτει τη φυσική κομψότητα και την ανεπιτήδευτη άνεση που έχουν συνήθως οι άνθρωποι που σχετίζονται με το χρήμα και την εξουσία. Η αθώα και εύπλαστη προστατευόμενη της, η Isabelle, είναι γεμάτη καινοτόμες ιδέες που η Christine «κλέβει» χωρίς ενδοιασμούς. Η Christine αρέσκεται στο να ασκεί τον έλεγχο της επί της νεότερης γυναίκας, οδηγώντας την κάθε φορά ένα βήμα πιο βαθιά στο παιχνίδι της αποπλάνησης, της χειραγώγησης, της εξουσίας και της ταπείνωσης. Όταν όμως η Isabelle θα κοιμηθεί με έναν από τους εραστές της Christine, θα ξεσπάσει ένας αδυσώπητος πόλεμος μεταξύ τους.

Μεγάλη προσμονή είχε δημιουργήσει η νέα ταινία του Brian De Palma στο περασμένο φεστιβάλ Βενετίας όπου έκανε πρεμιέρα, ένα ερωτικό θρίλερ στα χνάρια των «Dressed to Kill» και «Basic Instinct», remake του γαλλικού θρίλερ «Crime D’ Amour» (2010) του Alain Corneau. Και πώς να μην ανυπομονεί το σινεφίλ κοινό όταν η αφίσα της ταινίας με δύο ιδιαίτερα αισθησιακές ηθοποιούς άφηνε τη φαντασία να οργιάζει! Δυστυχώς, όμως, το «Passion» κάθε άλλο παρά παθιασμένο είναι.

Καταρχήν, η απάντηση στο ερώτημα ποιες ακριβώς ήταν οι προθέσεις του De Palma, ακόμα αναζητείται. Από τη μια οι χιτσκοκικές εμμονές και η προσπάθεια του να δημιουργήσει ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ είναι τόσο εμφανείς που δύσκολα θα υποστήριζε κανείς ότι η κιτς ’90s αισθητική, οι αμήχανες ερωτικές σκηνές αλά ευρωπαϊκό soft porn σε συνδυασμό με τις σεναριακές και σκηνοθετικές ευκολίες που θυμίζουν τηλεταινία, έχουν σκοπό να εντάξουν την ταινία στο πάνθεον της camp φιλμογραφίας, που εξ ορισμού κινείται ανάμεσα στην υπερβολή και το trash. Οι δε ερμηνείες της Rachel McAdams και της Noomi Rapace φαντάζουν αν μη τι άλλο ακατάλληλες για να αναδείξουν το «πάθος». Η πρώτη φαίνεται λίγη στο ρόλο της αδίστακτης, πανσεξουαλικής σκύλας, ενώ το εύρος της εκφραστικότητάς της δεύτερης μοιάζει με την ευθεία γραμμή του καρδιογραφήματος ενός νεκρού.

Το σίγουρο είναι ότι μέσα σε όλη αυτήν τη σύγχυση η ταινία είναι κατά ένα περίεργο τρόπο διασκεδαστική, μάλλον επειδή το να παρακολουθείς τον De Palma είναι -σχεδόν- πάντα ενδιαφέρον, ακόμα και όταν γνωρίζεις ότι η εποχή της σκηνοθετικής του ακμής έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Τιμής ένεκεν θα έλεγε κανείς…

 

πηγή:cinemanews.gr

Advertisements
Κατηγορίες:Ταινίες
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: