Αρχική > Απόψεις > Ο Μανώλης Μητσιάς στο Newpost: «Πιστεύω πως και ο Σαμαράς και ο Τσίπρας θέλουν το καλό της Ελλάδας»!

Ο Μανώλης Μητσιάς στο Newpost: «Πιστεύω πως και ο Σαμαράς και ο Τσίπρας θέλουν το καλό της Ελλάδας»!

Φεβρουαρίου 15, 2013 Σχολιάστε Go to comments

o-manolis-mitsias-sto-Newpost-pisteuo-pos-kai-o-samaras-kai-o-tsipras-theloyn-to-kalo-tis-elladas
Παρουσία 43 χρόνων, για έναν άνθρωπο, σεμνό, χαμηλών τόνων αλλά δυνατής, σημαδιακής φωνής, χαρακτηρισμένης από τη μοναδικότητα της. Αρμονία και ιδιαιτερότητα ήχου, συνοδεία σε σταθμούς ιστορικούς μιας ολόκληρης κοινωνίας, πολιτικούς αλλά και ιδιαίτερα προσωπικούς, για πριβέ προβολές όλων μας στα ενδότερά μας. Ο Μανώλης Μητσιάς, με τη φωνή που οι ειδικοί χαρακτηρίζουν μοναδικά «βυζαντινή» απαντά, κατασταλαγμένα, με άποψη, χωρίς δισταγμούς και με μια ευγένεια που υπογραμμίζει τον αφορισμό πως ο σπουδαίος καλλιτέχνης δεν φτιάχνεται, ποτέ, από έπαρση και αλαζονεία, αλλά από «πείνα, πόνο, στέρηση», όπως λέει ο ίδιος. Και έτσι τα τραγούδια του ανασαίνουν, ματώνουν, ζουν και επιμένουν…

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

 
– Είστε άνθρωπος αισιόδοξος και πιστεύετε πως υπάρχει ελπίδα, όπως έχετε δηλώσει. Λοιπόν; Έχουν αποστολή κοινωνική να επιτελέσουν οι καλλιτέχνες γι’ αυτή την ελπίδα;

«Πιστεύω πως ναι! Η ελπίδα δεν είναι μόνο κάτι που γεννάει χαρά, αλλά και η υπογράμμιση για τα κακώς κείμενα, για εκείνα που θέλουν αλλαγή. Αν δεν κριτικάρουν δεν επισημάνουν οι άνθρωποι και οι καλλιτέχνες φυσικά δεν θα υπάρχει ελπίδα».

– Ο πατέρας σας, έλεγε ότι με ένα εκατομμύριο είσαι εκατομμυριούχος, αλλά και με μια δραχμή πάλι εκατομμυριούχος είσαι και ότι όλα είναι θέμα συναισθημάτων. Το λέτε, άρα το πιστεύετε και εσείς;

«Μα, ναι. Ξέρω εκατομμυριούχους, με πολλά πολλά εκατομμύρια, που τα ‘χουν και τα φυλάνε και δε χαλάνε ούτε δεκάρα! Άρα ποιά είναι η διαφορά τους με εκείνους που δεν έχουν και γι’ αυτό δε χαλάνε; Είναι υπόθεση ψυχής να νιώθεις πλούτο ή φτώχεια. Η αρχοντιά δεν είναι υπόθεση καταθέσεων. Η συγχωρεμένη η Χριστίνα Ωνάση ντύνονταν κουρελιάρα για να νιώσει φτωχή, να αισθανθεί πως είναι η φτώχεια. Είναι λοιπόν και ο φτωχός και ο πλούσιος ως ορισμοί, μέσα στο μυαλό μας από ‘κει ξεκινάνε».
 
–  «…Δεν πεινούσα ποτέ για να κατακτήσω τον κόσμο. Χορτάτος ένιωθα! Από αγάπη, φιλία…» έχετε πει σε παλαιότερη συνέντευξή σας. Λέτε, άρα, ένα μεγάλο «όχι» στην απληστία, αλλά πώς τη διαχωρίζετε από την φιλοδοξία ας πούμε;

«Το να ‘σαι φιλόδοξος δεν είναι κακό. Το να θες κάθε βήμα σου να σε οδηγεί και λιγο πιο ψηλά, είναι ανθρώπινο και ίσως και αρετή, αλλά με μέτρο. Το να θες να κατακτήσεις τον κόσμο όλο, όμως, με άτιμα μέσα, εις βάρος άλλων που κουβαλάνε μια ποιότητα διαφορετική από τη δική σου, είναι τεράστιο ελάττωμα και τότε είσαι άπληστος».

– «43 χρόνια στο τραγούδι. Οι σπουδαιότεροι σύνθετες, τα ιερά τέρατα ποιητές, οι σημαντικοί στιχουργοί συνεργάστηκαν μαζί σας. Ξεχωρίσατε κάποιον ποιο πολύ από τους άλλους; Αισθανθήκατε για μερικούς δέος»;

«Ναι! Ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Νίκος Γκάτσος διαφέρουν. Είναι μια τριάδα αναντικατάστατη. Και δεν μιλάω μόνο γι’ αυτούς ως δημιουργούς και ταλέντα αλλά κυρίως λέω για την σπουδαιότητα τους σαν άνθρωποι, σαν αξίες, σαν ποιότητα. Ευτύχημα να είσαι κοντά τους. Μαθαίνεις από αυτούς τόσα! Γέμιζες! Γέμιζες τόσο που δε μπορούν άλλοι να καταφέρουν να γίνουν σαν αυτούς. Τόσο ταλαντούχοι και γι’ αυτό μοναδικοί!».
 
 – Υπήρξε η συνάντηση με κάποιον, αποκορύφωμα της δημιουργίας σας, για κάποιους δικούς σας, υποκειμενικούς ίσως λόγους;

«Η συνάντηση με τον Χατζιδάκι και τον Γκάτσο που έδωσε τρεις επιτυχημένους δίσκους και φυσικά ανάμεσά τους η «Αθανασία». Σταθμός για μένα ήταν η «Πολιτεία Γ» με τον Μίκη. Σταθμός ήταν οι συναυλίες μαζί του, με το «Άξιον εστί». Εκεί κατανόησα πως λέει ο τραγουδιστής τι και όχι απλά λόγια. Δεν υπήρχε επιδερμικότητα, επιφανειακότητα γι’ αυτούς σε μια ερμηνεία τραγουδιού, αλλά ουσία, ζωή».

– Ξεκινάτε την Παρασκευή στις «Γραμμές» εμφανίσεις. Όμως, τι λέτε; Οι άνθρωποι γύρω μας βγαίνουν τα βράδια; Πιστεύετε πως έχει η κρίση αφήσει το στίγμα της βαρύ στην τέχνη και στην ψυχαγωγία, οδηγώντας σε εσωστρέφεια;

«Μα φυσικά και έχει ελαττωθεί η κίνηση τα βράδια, γι’ αυτό και τα πιο πολλά μαγαζιά παίζουν μόνο Σάββατα. Εμείς είμαστε αισιόδοξοι και φιλοδοξούμε και στην Παρασκευή. Εκεί φτάσαμε! Να ‘φιλοδοξία να βγαίνει ο κόσμος τις Παρασκευές! Και είναι απόλυτα λογικό, κατανοητό, φυσικό! Δεν έχουν να φάνε, οι άνθρωποι, να ντυθούν, να μεγαλώσουν καλά καλά και να μορφώσουν τα παιδιά τους, τη διασκέδαση θα μετρήσουν;».

– Φοιτητής στη Θεσσαλονίκη. Αντιδικτατορικός αγώνας. Σύλληψη. Σας χαρακτήρισε εκείνη η περίοδος ως ερμηνευτή;

«Ένα χρόνο μόνο σπούδασα Χημικός, στο Πανεπιστήμιο και τότε, εδώ που τα λέμε δεν πολυπήγαινα. Δεν μου άρεσε και πολύ. Μετά, ναι, με συνέλαβε η Χούντα και όταν ελευθερώθηκα δεν είχα πως να επιβιώσω, τι να κάνω. Πήγα σε μια Χορωδία και βγήκα στο τραγούδι, χωρίς να το πολύ καταλάβω. Δεν το είχα στόχο το τραγούδι, ούτε σκοπό. ‘Ημουν όμως στη Λέσχη Γραμμάτων και Τεχνών Βόρειας Ελλάδος, που είχε μαέστρο τον Σταύρο Κουγιουμτζή. Ήμουν και σε μια νεολείστικη οργάνωση, πολιτική. Ήρθε λοιπόν η 21η  Απρίλιου, έκλεισε τη λέσχη με βουλοκέρι, με συλλάβανε, με δικάσανε. Και ναι! Βέβαια! Με χαρακτήρισε σε όλα εκείνη η περίοδος».

– Τώρα; Σήμερα; Θα γινόσασταν δραστήριος και πάλι πολιτικά, ακόμα και διακινδυνεύοντας την ελευθερία σας; Για ποιο πράγμα;

«Πάλι θα ρίσκαρα. Ξανά και ξανά. Αν είχαμε μια δικτατορία σίγουρα θα ‘χα βγει και πάλι στην παρανομία. Δε θα το σκεφτόμουν καθόλου».

– Γενικεύοντας είστε εσείς, ο Μητροπάνος, η Αλεξίου, η Γαλάνη, ο Νταλάρας, ο Πάριος. Γιατί αυτή η γενιά είναι αξεπέραστη από νεότερους;

«Γιατί, δυστυχώς ή ευτυχώς, η γενιά αυτή δεν βγήκε από σαλόνια και την πολυτέλεια των επομένων. Εμείς πεινάσαμε, πονέσαμε, στερηθήκαμε, ματώσαμε. Και το λαϊκό τραγούδι θέλει πόνο, θέλει εμπειρία και ότι τραγουδάς να το ‘χεις περάσει. Το Κολωνάκι πως θα πει τη «Δραπετσώνα»; Δεν πρέπει να ξέρουν ούτε που πέφτει! Ή πως θα τραγουδήσουν τα παιδιά αυτά, την ξενιτιά; Δεν φταίνε, με τίποτα, τα παιδιά. Η κοινωνία, η εξέλιξή της, οδηγεί τις γενιές».

– «Τραγούδια που επιμένουν» είναι ο τίτλος της μουσικής παράστασης που ετοιμάζετε στις Γραμμές, όπου συναντιέστε με τον Μηλιώκα και τη Μάνου, σε ένα μουσικό θέαμα με τις υπογραφές των Ρέππα – Παπαθανασίου. Τραγούδια που επιμένουν στον χρόνο, προφανώς, να λένε τις αλήθειες τους. Και τι τα κάνει ίσως τέτοια και όχι σουξεδάκια της σεζόν;

«Είναι τραγούδια αληθινά. Γραμμένα από ανθρώπους που κουβαλάνε ιστορίες, που πόνεσαν, που πληγωθήκαν, που ανάσαναν μέσα από αυτά. Και οι άνθρωποι αυτοί που τα έφτιαξαν έχουν ένα μοναδικό ταλέντο: την αλήθεια. Δίνουν εικόνες, μνήμες, συναισθήματα, φτιάχνοντας γνήσια πράγματα, όχι τραγούδια σε κουμπιούτερ. Είναι τραγούδια της πείνας, του πόνου, της εξορίας. Της αλήθειας. Είναι ζωής απόφθεγμα».
 
– Θυμάστε κατά καιρούς, τη κουβέντα του Γκάτσου που άλλωστε έχετε ζήσει από κοντά, πως «Η Ελλάς πορεύτηκε μέσα στους αιώνες ποντάροντας πάντα στις εξαιρέσεις της». Ποιες είναι εξαιρέσεις μας σήμερα; Και υπάρχουν και άνθρωποι – εξαιρέσεις;

«Δε μπορώ να μιλήσω με σιγουριά για πρόσωπα, αλλά αυτή τη φράση του Γκάτσου την πιστεύω και την θυμάμαι πάντα. Προσωπικά όμως, πιστεύω και στον Σαμαρά και στον Τσίπρα. Θέλουν το καλό της Ελλάδας και οι δυο. Οι μεγάλες δυνάμεις έχουν συμφέροντα άλλα, αλλά αυτοί οι δυο αγαπούν την Ελλάδα και ένας που αγαπά τη χώρα του δεν πράττει εναντίον της. Όταν ο Χαρίλαος Τρικούπης είπε το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» δεν αγωνίστηκε για να το αποφύγει; Έφταιγε εκείνος; Όχι. Έτσι λοιπόν και σήμερα, έχουμε δυο πολιτικούς που από διαφορετικούς δρόμους επιδιώκουν τη σωτηρία του τόπου. Και κάτι θα γίνει…»…
 
– Αισθανθήκατε κάποτε πως φτάσατε σε μια διάκριση που πιο πάνω δεν έχει;

«Πιστεύω πως σαν τραγουδιστής έχω φτάσει σε ένα όριο ικανοποιητικό βάση πορείας. Αλλά, πάντα υπάρχει κάτι καλύτερο».
 
– Ποιες θα διαλέγατε ως τρεις στιγμές μεγάλης απρόβλεπτα χαράς;

«Μεγάλη στιγμή χαράς ήταν όταν άκουσα το πρώτο μου τραγούδι σε δίσκο, να παίζεται και ήμουν στρατιώτης στην Κόρινθο. Μεγάλες στιγμές ήταν η γνωριμία με Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη. Και μεγάλη μεγάλη στιγμή ήταν η γέννηση του γιου μου και του εγγονού μου».

– «Μανώλης ο εγγονός να υποθέσω»;

«Μανώλης!».
 
– Το κοινό που σας έχει τοποθετήσει στο εικονοστάσι του, το γνωρίζετε; Τι είδους άνθρωποι είναι λέτε; Τι φροντίζετε εσείς επιλέγοντας δουλειές, να ακουμπάτε επάνω του;

«Για να με ‘χουν βάλει σε εικονοστάσι δε νομίζω! Αυτό που ξέρω όμως, είναι πως όλα αυτά τα χρόνια θέλω να μην τα προδώσω. Είναι οι άνθρωποι που πίστεψαν πως τα τραγούδια μου δείχνουν τον χαρακτήρα μου και θέλω σ’ αυτό να είμαι συνεπής. Ένας τραγουδιστής εκφράζεται από τις επιλογές του και μέσα από αυτές σχηματίζεται η εικόνα του ανθρώπου που πραγματικά είναι. Αυτό δεν θέλω να αλλοιωθεί, λοιπόν».

– Από όλα τα τραγούδια, τους μεγάλους στίχους, τα σπουδαία ποιήματα που τραγουδήσατε, ποιο λέτε ταιριάζει στις μέρες μας πιο πολύ απ’ όλα; «Επιμένει» στην κρίση πιο παρήγορα ή πιο οδυνηρά από τα άλλα;

«Είναι ένα τραγούδι του Γκάτσου και του Μούτση, το Δρομολόγιο που λέει σε έναν στίχο του: «Ρήτορες; Ποτέ θα βγει να σκούξει κάποιος, αυτός ο κόσμος είναι σάπιος;». Αυτός ο στίχος επιμένει! Ποιος θα πει την αλήθεια;

*Ο Μανώλης Μητσιάς, η Αφροδίτη Μάνου, ο Γιάννης Μηλιώκας εμφανίζονται στις «Γραμμές» από 15 Φεβρουαρίου, κάθε Παρασκευή και Σάββατο, στις 10:30 μ.μ. Είσοδος (με ποτό): 10 €. Τηλ.: 210.34.14.350

newpost.gr

Advertisements
Κατηγορίες:Απόψεις
  1. Φεβρουαρίου 15, 2013 στο 16:45

    «Μητσιάς: «Πιστεύω πως και ο Σαμαράς και ο Τσίπρας θέλουν το καλό της Ελλάδας»!» Για φαντάσου… Και να σκεφθεί κανείς ότι οι δύο πρώτοι είναι και κουμπάροι!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: